دلم تنگه...

گل ناز . . .

گل نازم
تو با من مهربون باش
واسه چشمام پل رنگین کمون باش
اسیر باد و بارونم شب و روز
گل این باغ بی نام و نشون باش
من عاشقی دلخونم
شکسته ای محزونم
پناه این دل بی آشیون باش
دلم تنگه تو با من مهربون باش

گل ناز آسمونم بی ستاره است
مثه ابرا دل من پاره پاره ست
دوباره عطر تو پیچیده در باد
نفس امشب برام عمر دوباره است
من عاشقی دلخونم
شکسته ای محزونم
پناه این دل بی آشیون باش
دلم تنگه تو با من مهربون باش

گل نازم بگو بارون بباره
که چشماتو به یاد من میاره
تماشای تو زیر عطر بارون
چه با من می کنه امشب دوباره
شب و تنهایی و ماه و ستاره
من عاشقی دلخونم
شکسته ای محزونم
پناه این دل بی آشیون باش
دلم تنگه تو با من مهربون باش

آه ...
گل ناز
گل ناز
گل ناز
دست خواهش کودکانه ام قد می کشد تا ساقه ات

 

عشق یعنی انتظار و

انتظار عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی دیده بر در دوختن عشق یعنی از فراقش سوختن

عشق یعنی سر به در آویختن عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی لحظه های ناب ناب عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی بنده فرمان شدن عشق یعنی تا ابد رسوا شدن

عشق یعنی گم شدن در کوی دوست عشق یعنی هر چه در دل آرزوست

عشق یعنی یک تیمم یک نماز عشق یعنی عالمی راز و نیاز

عشق یعنی یک تبسم یک نگاه عشق یعنی تکیه گاه و جان پناه

عشق یعنی سوختن یا ساختن عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی همچو من شیدا شدن عشق یعنی قطره و در یا شدن

عشق یعنی پیش محبوبت بمیر عشق یعنی از رضایش عمر گیر

عشق یعنی زندگی را بندگی عشق یعنی

بندگی آزادگی

التماس دعا  

بگذار يك بار ديگر درقلب تو بيايم .بگذار يك بار ديگر عاشق بشوموپا برهنه در اسمان راه بروم.اين هواي دم كرده راكنار بزن!

بوسه هاي خاك گرفته را ازپستو بيرون بياور!دستي به صداي خسته ام بكش!بگذار به تو يك بار ديگر سلام كنم

سلام به ساعت 6صبح كه سايه تواز خورشيد ميگذردوستاره هاي خواب الود را بيدارميكند سلام به يكايك انگشت هاي توكه ميتوانند

نقاشي هاي مغموم مرااز شيشه مه گرفته پاك كنند سلام به اتوبوسي كه نفسهاي گرم تورا به دوردست ميبرد

بي تو به سفر نخواهم رفت.نگاه تو در هيچ چمداني جا نميگيرد.بي تو خوابهاي مشوش من تعبير نخواهد شدوكسي ترانه هايمرا در چهارراه خاطرهزمزمه نخواهد كرد

بگذار كلمه هايمردهام رادرون صدفهاي مرده جاي دهم و انقدر نگاهت كنم تا گونه هايم به رنگ نارنجها شود.بگذار تا قبل از اينكه اخرين سيب بر زمين بيافتد

نام تو را ياد بگيرم.بي تو بيدار نخواهم شدوصورتم را در رودخانه هاي عاشق نخواهم شست بي تو گيتارها گنگ خواهند ماند بگذار دهان به دهان خوانده شومتا به دهان شيرين تو برسم.آنگاه شعر كوتاهي شوم در دفتر يادداشت تو.

دلم خسته شد از بي همزباني مبادا طي شود فصل جواني

براي تو براي تو بمانم براي من براي من بماني

چه كسي دست كلمات دست نخورده ذهن مرا مي تواند بگيرد وانها را به باغ شعر ببرد؟

چه كسي شاديهايي را كه در راهند وروي اينه ماخواهند نشست مي تواند نقاشي كند؟ چه كسي ميتواند غمهاي روزمره مرا جاودانه كند؟بي انكه امروز وفردا را بهانه كند؟چه كسي منتظرم ميماندتا مدادم را پيدا كنم و نامه اي بنويسم؟

نامه اي براي او كه هفته ديگر يا شايد هفت هزار سال ديگر ان را ميخواند

چه كسي اين ديوارهاي سخت وموازي را از پيش روي من وتو بر ميدارد؟

اين لبخندهاي پر تكلف وتكراري اين نفسهاي يكنواخت كي تمام ميشود؟

چه كسي حرفهاي خسته دلم را خواهد شنيد ودستي بر سر ورويش خواهد كشيد؟

دلم مي خواهد همه جا پراز اينه باشد درختها حتي اينه باشد

پرنده ها اينه خيابانها اينه اسمان اينه زمين اينه ادمها اينه دي وار ها اينه وهيچكس نتواند خودش را بر پشت دروغ پنهان كند.مدام برايمان شكلك در اورد. دلم مي خواهد همه خدا را ببينند كه هر روز منتظر است با او دردودل كنيم و مشقهايمان را نشانش دهيم دلم مي خواهد همه دستهاي با سخاوت او را ببينند كه پر از گلهاي محمدي است وهيچ نترسند وان قدر جلو بروند كه جانشان معطر شود اه چقدر خوب ميشد اگر مردم ميدانستند هر وقت كه بخواهند مي توانند

سر در اغوش خدا بگذارند وتمام دلتنگي هاي خود رات گريه كنند

دلم مي خواهد بر بال هاي باد بنشينم

وانچه را كه پروردگار جهان پديد اورده

زير پا گذارم تا مگر روزي به پايان اين

درياي بيكران رسم و بدان سرزمين كه

خداوند سر حد جهان خلقتش قرار داده

است فرود آيد

هنگامي كه خداوند درياهاي سفلي را افريد ان دريا هاافتخار كرند وبه موجهاي خود مي باليدن و گفتند چه كسي بر ما چيره و غالب است ؟

خداوند زمين را افريد كه دريا ها را در سطح ( گودال هاي) خود قرار داد وزمين بر دريا بر افراشته شد ودر نتيجه دريا در برابر زمين خوار شد سپس زمين مغرور شد وافتخار كرد كه : چه چيزي بر غالب است؟

خداوند كوه ها را افريد وانهارا ميخهاي زمين قرار داد و زمين در برابر كوه ها ذليل و سرخورده شد سپس كوه ها بر زمين افتخار كردند و غرور و سركشي كرده و گفتند چه چيزي بر ما غالب و پيروز ميشود

خداوند اهن را افريد كه با اهن سنگ كوه قطعه قطعه شد ودر نتيجه كوه دربرابر اهن سر فرو اورد سپس اهن بر كوه ها افتخار كردوگفت:چه چيزي بر من غالب ميشود

خداوند اتش را افريد واهن در دل اتش نرم وذوب شد.اين بار اتش مغرور شد وبر اهن افتخار كرد واز روي غرور زبانه كشيد وگفت:چه كسي برمن غالب ميشود؟

خداوند اب را افريد وهمان اتش به وسيله اب خاموش وذليل شداين بار اب مغرور شد.

سپس خداوند باد را افريد و با امواج دريا را به هر جا كه خواست به حركت در اورد و طغيان اب را سر كوب كرد و سرانجام باد به حركت تند خود مغرور شد و گفت : كيست كه برون غالب شود ؟ و من ان هستم كه اب سركش را مغلوب كردم همه جا جولانگاه من است .

خداوند انسان را افريد انسان(با عقل و هوش خود) بناهاي مستحكم و پناهگاه ها در برابر بادها ساخت طوري كه بادها در برابر او نتوانستند هيا هو كنند . و سر خورده شدند انسان مغرور شد كه من چنين وچنان هستم و افسار گسيختگي باد توفان را مهار و باد را خوار كردم سپس گفت : كيست كيست كه بر من غالب شود

خداوند مرگ را افريد مرگ وقتي معنا پيدا كرد.انسان ذليل ان شد ونتوانست مرگ را از خود دور كند.مرگ نيز مغرور شدوبا نوعي افتخار گفت:من ان هستم كه خليفه موجودات (انسان) را ذليل واسير كردم

خداوند به مرگ فرمود افتخار نكن من تو را به دو نيم كردم سپس به دو گروه بهشتي وجهنمي تقسيم شدي از ان پس جاودانگي بهشت ودوزخرا به صحنه اوردم ومساله اي به نام مرگ را نابود كردم به اين ترتيب بايد گفت

ذات پاك خداوند وجود غالب مطلق است وبر هر چيز توانايي دارد وبايد فقط به او دل بست وتوكل كرد.